Przedmioty naukowe w ogólności cz. 24

Dlatego może lepiej będzie porzucić powyżej wymienione klasyfikacje, a trzymać się podziału Willmanna, który rozróżnia przedmioty podług tego, jak historycznie powstając i rozwijając się, z kolei wchodziły w zakres wykształcenia. Za fundamentalne, a więc podstawne, uważa te przedmioty, których uczono i uczono się od najdawniejszych czasów. Nazywa je także szkolnymi albo formalnymi, ponieważ przyczyniają się najwięcej do formalnego wykształcenia. Do nich zalicza naukę języków teologię, filozofię i matematykę. Akcesorycznymi, czyli późniejszymi są u niego przedmioty, które weszły w kanon wychowawczej nauki później, i to w miarę jak powstawały i rozwijały się. Odpowiadają one mniej więcej realiom, ponieważ rozchodzi się przy nich przeważnie o poznanie rzeczy. Obok tego są one także przedmiotami materialnymi, ponieważ nauka ich daje przeważnie materialną wiedzę. Do nich należy historia, geografia i nauki przyrodnicze z fizyką.

O ile te umiejętności stają się przedmiotem nauki wychowawczej, doznać muszą materialnie pewnego ograniczenia. Wykładnikiem wiedzy samej jest nieskończoność. W takiej mierze mogą ją obecnie uprawiać tylko uczeni zawodowi. Ale ta sama wiedza w obrębie wychowawczego wykształcenia, które jest przygotowaniem na kształcenie uczone, musi przybrać znacznie mniejsze rozmiary. Pod tym względem tradycja i praktyka wyrobiły pewne normy, które się zmieniają w miarę tego, jak zmiany w kulturze wymagają większego lub mniejszego uwzględnienia poszczególnych umiejętności. Tak powstają umiejętności szkolne.

To Cię może zaciekawić:

– praca w europie
– oferty pracy europa
– oprawki Vogue