Wykształcenie logicznego myślenia cz. 6

Zaleta jej polega na tym, że uczeń widzi, jak się wydzielają cechy niecharakterystyczne, jak wyobrażenia, uwolnione od tego, co je rozdzielało, skupiają się niejako w jedno wielkie pojęcie, do którego na samym końcu umysłowej pracy przystępuje znak zewnętrzny t. j. wyraz. Przez wprawę znak i pojęcie zlewają się w jedno, tak że, reprodukując wyraz, reprodukuje się zarazem pojęcie. Zyskawszy pojęcie, może uczeń na powrót odbyć tę samą drogę, badając, czy ogólne pojęcie zgadza się ze szczegółowymi wyobrażeniami. Jeżeli nauczyciel ten proces myślenia przed uczniami roztacza, a czyni to, choć nieraz nieświadomie, w każdej nauce, daje mu wzór pracy umysłowej w kierunku abstrahowania, urabiania pojęć.

Jednakże więcej zyska uczeń, jeżeli temu postępowaniu nie tylko się przypatrzy, ale tę samą drogę odbędzie sam pod przewodem i z pomocą nauczyciela. Nie wystarczy dla formalnego kształcenia w abstrakcji przypatrywać się obcej pracy, uczeń musi się nauczyć samodzielnie abstrahować. Ażeby taką samodzielną pracę ucznia spowodować, nauczyciel używa przy nauce formy pytania. Jest to forma uczenia bardzo stara, której w starożytności z tak dobrym skutkiem używał Sokrates, rzadziej podług świadectwa Pisma św. Posługiwał się nią Chrystus, który uczył we formie wykładów.

 

One Response to “Wykształcenie logicznego myślenia cz. 6”
  1. Reklama says: